Ανασκόπηση στις μουσικές κυκλοφορίες που σφράγισαν το 2025. Οι δίσκοι που δημιούργησαν αίσθηση φέτος και αξίζει να εντάξουμε στις λίστες δώρων
Τα τελευταία πέντε χρόνια το συγκρότημα των Geese έχει προοδευτικά κατακτήσει τον σεβασμό και τη φήμη που του αναλογεί ως ένα περιπετειώδες συγκρότημα του ανεξάρτητου ροκ, που φλερτάρει με την παράδοση του γουέστερν, αλλά ορκίζεται σε φρέσκες ιδέες τολμώντας μάλιστα να πειραματιστεί με την ψυχεδέλεια. Η φετινή τους δουλειά με τίτλο «Getting Killed» είναι για πολλούς το σημαντικότερο άλμπουμ της χρονιάς και δικαίως. Το συγκρότημα από το Μπρούκλιν ηχογράφησε ένα συμπαγές σύνολο από art-rock τραγούδια που δεν περιορίζονται στο να αναμασούν τα μεγαλεία των προπατόρων του ήχου τους και η προσέγγισή τους συνδυάζει τις ζωηρές μελωδίες και τους -συχνά αινιγματικούς- στίχους που προκαλούν ευδαιμονία ακόμη και σε αυτιά που δεν είναι μυημένα στην παράδοση. Οι Geese καταφέρνουν και επικοινωνούν ένα διακριτικό αίσθημα ελπίδας, με τα τραγούδια τους να πατάνε σε μεστωμένες φόρμες. Ο δίσκος αυτός αποτελεί μια καλοβαλμένη πρόταση με μαστορεμένη δουλειά στην παραγωγή, εκτελώντας το επείγον καθήκον τους να ευθυγραμμιστούν με τις δικές μας ανάγκες απόλαυσης.
Οι συνεχιστές της ροκ παράδοσης
Ο Ryan Davis είναι εξαιρετικός αφηγητής στην παράδοση των σπουδαίων τροβαδούρων της κάντρι με τους ατελείωτους στίχους σε κάθε τραγούδι που δεν επαναλαμβάνονταν ποτέ, όπου η ακρόαση θα πρέπει να συνοδεύεται από ανάγνωσή τους για να αποδώσει τα δέοντα. Ο δίσκος των «Ryan Davis and the Roadhouse Band» με τον τίτλο «New Threats from the Soul» αποτελείται από ένα γλυκόπικρο μπουκέτο τραγουδιών που καταφέρνουν να συγκεράσουν μια υπαρξιακή απελπισία, η οποία διακρίνεται σε κάθε ομοιοκατάληκτο δίστιχο, με τη χαρά της αγνής τραγουδοποιίας, με ήχους από μια βαθιά Αμερική που σε κάποια στιγμή στον χρόνο μπορεί να έμοιαζε και ελπιδοφόρα.
Μια ακόμη φετινή κυκλοφορία που δοξάζει περήφανα το ιερό τρίπτυχο κιθάρα-μπάσο-τύμπανα και πετυχαίνει τον στόχο του είναι το «Bleeds» από το συγκρότημα των Wednesday. Το σκοτάδι και η ειρωνεία αλληλοενισχύονται μέσα από τους ενισχυτές της κιθάρας που παίρνουν το πάνω χέρι με εκρηκτικά ξεσπάσματα που επιβάλλουν να ακούγονται δυνατά. Αυτή η προσεγμένη δουλειά των Wednesday αποδεικνύεται τελικά ένα δώρο απολύτως ευπρόσδεκτο και εν τέλει απαραίτητο, σε μια εποχή όπου το τερέν του ατόφιου κιθαριστικού ροκ μοιάζει να έχει μείνει απάτητο για καιρό.
Οι solo γυναικείες φωνές
Η Σουηδέζα Anna von Hausswolff με τον δίσκο «Ιconoclasts» μάς προσφέρει ένα μεγαλοπρεπώς σκοτεινό έργο που αξίζει να φτάσει στους απαιτητικούς ακροατές. Η τραγουδίστρια από τη Σουηδία εκφράζεται μέσω μιας ονειρικής pop στα πιο ντελικάτα της και μέσω μιας new age αισθητικής στα πιο ολισθηρά της. Έχει κάτι το μαγνητικό αυτό το album -σαν να το διακατέχει μια μυθολογική αύρα που διαχέεται στα αρμονικά μοτίβα της εντυπωσιακής ενορχήστρωσης ακουστικών οργάνων με απαιτητικά ευρήματα στην παραγωγή.
Λιγότερο αιθέρια και σαφώς πιο γειωμένη στην αστική πραγματικότητα είναι η ταλαντούχα Hayley Williams με το «Ego Death At A Bachelorette Party», έναν δίσκο τον οποίο χαρακτηρίζει η κατασταλαγμένη φιλοδοξία τού να μην περιοριστεί στο ακροατήριο των συνομήλικων της δημιουργού. Αυτή η τραγουδοποιός φρόντισε να επενδύσει με σοβαρότητα στην παραγωγή της, ώστε με τις μελωδίες της να προστατεύει στωικά τον ακροατή από τον ανησυχητικό ρεαλισμό των κοινωνικά συνειδητοποιημένων στίχων της.
Η γοητεία του παλιομοδίτικου
Μια ακόμη τραγουδοποιός που ξεχώρισε φέτος είναι η Hannah Cohen με το «Earthstar Mountain». Πρόκειται για ένα γευστικό και θερμό άλμπουμ που σε σημεία αναβλύζει μια χίπικη ευδαιμονία, η οποία όμως ούτε στιγμή δεν γίνεται γραφική ή αχρείαστα νοσταλγική για μια υποτιθέμενη χαμένη αθωότητα. Μάλιστα, τραγούδια όπως το «Mountain», φέρνουν στο μυαλό τις καλύτερες στιγμές των Fleetwood Mac. Τα διπλά φωνητικά και οι ηλιόλουστες κιθάρες προσδίδουν μια αίσθηση αγνότητας στις μελωδίες, αν και κάπου αισθάνεσαι ότι επικρατούσε μια «vegan» ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης. Αυτή η παλιομοδίτικη αίσθηση των μουσικών που παίζουν σε ξύλινη καλύβα και κοιτάζονται στα μάτια, αποκτά όλο και περισσότερη αξία στην εποχή της κουλτούρας του αλγόριθμου.
Μια ακόμη τραγουδοποιός που ξεχώρισε φέτος για την αναλογική γοητεία της μουσική της είναι η Olivia Dean με τον εξαιρετικό της δίσκο «The Art of Loving». Η Λονδρέζα τραγουδίστρια είναι προφανές ότι έχει μελετήσει σε βάθος τα κλασικά τραγούδια των Burt Bacharach και Hal David και έχει συνδυάσει την κλασικότροπη αισθητική τους με ορισμένες καλές soul ιδέες. Ακουστικά όργανα και ήπιες ερμηνείες που διαθέτουν τη δύναμη να σε παρασύρουν συναισθηματικά.
Οι μικροί ήρωες της φολκ
Ο Ιρλανδός τροβαδούρος Dove Ellis είναι γνήσιο πνευματικό παιδί του Jeff Buckley και του Elliot Smith. Στον δίσκο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Heaven Has No Wings», ο μόλις 22χρονος τραγουδοποιός ψελλίζει με τρυφερότητα τις υπαρξιακές του αγωνίες, φτιάχνοντας έναν δικό του μικρόκοσμο, με συγκροτημένη νοοτροπία περί στησίματος ενός καλοβαλμένου τραγουδιού. Ο Dove Ellis μοιάζει να μην έχει ουδεμία σχέση με οτιδήποτε τεχνοκρατικό ή οτιδήποτε έντεχνο ή επίκαιρο, όμως δείχνει παράλληλα να έχει μονίμως συναίσθηση για το πού βρίσκεται και πού οδηγείται, μα και πλήρη επαφή με τα θέματα που πραγματεύεται.
Ενώ λοιπόν ο Ellis βρίσκεται στην αρχή της καριέρας του, ο άνθρωπος πίσω από το όνομα Bon Iver αποφασίζει να βάλει ένα τέλος με τον δίσκο «Sable, Fable». Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Τζάστιν Βέρνον (όπως είναι το πραγματικό όνομα του τραγουδιστή που υπογράφει σαν Bon Iver) με αυτή την κυκλοφορία θα εγκαταλείψει τη μουσική του σταδιοδρομία. Φρόντισε λοιπόν να χαιρετήσει το κοινό που τον αγάπησε με έναν χορταστικό δίσκο, πάντα με το γοητευτικό φαλτσέτο της φωνής του να περικυκλώνει τα ρεφρέν του. Αν και φαίνεται πως ο μουσικός δεν παρουσιάζει κάτι φρέσκο ή τολμηρό, δεν απουσιάζει από τα τραγούδια του το βαθύτερο καλλιτεχνικό κίνητρο για ουσιαστική σύνδεση.
Οι καλύτερες στιγμές του R’n’B και του hip hop
Ο καλλιτέχνης με το όνομα Dijon κυκλοφόρησε φέτος τον δίσκο που τιτλοφορείται απλώς «Baby». Ο ίδιος θέλει να είναι άξιος συνεχιστής της παράδοσης της ηδονιστικής funk του Prince με την ηγετική πειθώ ενός γνήσιου απόγονου των Parliament Funkadelic, με τραγούδια που αφήνουν χώρο να πειραματιστεί στο στούντιο με βάση όσα τον κινητοποιούν κοινωνικά και συναισθηματικά, αφήνοντας παράλληλα χώρο σε εύπεπτα ρεφρέν, ώστε να νιώσει οικειότητα κάθε δυνητικός ακροατής. Το κερδισμένο στοίχημα εδώ είναι συγκεκριμένο: η πολιτικά συνειδητοποιημένη στάση είναι το κέντρο βάρους και η περιπετειώδης παραγωγή είναι μονόδρομος, ώστε αυτού του soul είδους η R’n’B να αποκτήσει ένα σοβαρό εκτόπισμα.
Το είδος του hip hop εκπροσώπησε καλύτερα φέτος ο Earl Sweatshirt με τον δίσκο «Live Laugh Love», τον οποίο δεν πρέπει να παραβλέψουν οι φίλοι της μαύρης μουσικής. Εδώ, το φρενήρες και συχνά οργισμένο σύμπαν του νεαρού ράπερ καταφέρνει να αφήσει καλλιτεχνικό αποτύπωμα ακόμη και στα πιο δυσπρόσιτα τραγούδια, χάρη στο υψηλό τεχνικό του επίπεδο.
Η αναβίωση της ένδοξης βρετανικής pop του ’90
Με τους Radiohead να έχουν κάνει την πιο σημαντική επανένωση της χρονιάς και τους Oasis να γεμίζουν αμέτρητα στάδια σε όλη την υφήλιο, μετά από πολλά χρόνια όπου τα αδέλφια Γκάλαχερ ήταν στα μαχαίρια, δύο παλαίμαχοι της βρετανικής ποπ που μεσουρανούσε ως σχολή στη δεκαετία του ’90 κυκλοφόρησαν νέες δουλειές. Αρχικά οι Pulp με το «More» επέστρεψαν με ένα σύνολο τραγουδιών, αληθινό δώρο για όσους κάποτε χόρεψαν με μανία τις τεράστιες ραδιοφωνικές επιτυχίες τους, όπως το Common People. Από την άλλη, οι Suede επέστρεψαν με το «Antidepressants» στο οποίο λάμπει ξανά η σκοτεινή θεατρικότητα της μουσικής τους. Οι υπέροχες κιθάρες και οι χορταστικές ορχηστικές εξάρσεις δεν αφήνουν περιθώρια για αντιστάσεις, με τον Brett Anderson στο μικρόφωνο να συνεχίζει το γοητευτικό του φλερτ με το ψυχόδραμα σε ολοστρόγγυλα τραγούδια έντονης εκφραστικότητας.
πηγή avgi.gr
